สับปะรด

ชื่อวิทยาศาสตร์ Ananus comosus Merr.วงศ์ Bromeliaceae

ชื่อท้องถิ่น มะขะนัด มะนัด (ภาคเหนือ) บ่อนัด (เชียงใหม่)ขนุนทอง ย่านัด ยานัด (ภาคใต้) หมากนัด (ภาคอีสาน)

ลักษณะของพืช » สับปะรดเป็นพืชล้มลุกหลายปี ลำต้นสั้นและแข็ง ใบออกสลับโดยรอบต้น ในเรียวยาว ปลายแหลม ดอกออกเป็นช่อสี ช่อดอกมีก้านยาวผลรูปร่างเป็นรูปไข่หรือทรงกระบอก

การปลูก » นิยมใช้หน่อปลูก ขึ้นได้ในดินแทบทุกชนิด ชอบดินร่วนปนทรายไม่ชอบน้ำขัง ถ้าเป็นดินเหนียวควรยกร่องกว้าง 1 เมตร หน่อผึ่งแดด 7-10 วันก่อนการปลูกดึงใบล่างสุดออก 2-3 ใบก่อน จุ่มหน่อในน้ำยากำจัดเชื้อราและนำเอาหน่อไปปลูกในดินลึกประมาณ 10 ซ.ม. เอียง 45Vองศาหลังการปลูกแล้วกดดินบริเวณที่ปลูกให้แน่น ดูแลโดยใส่ปุ๋ยเมื่ออายุ 3-6 เดือน และ9 เดือนต้องสนใจเรื่องการระบายน้ำด้วย

ส่วนที่ใช้เป็นยา » เหง้าทั้งสดและแห้ง

รสและสรพรคุณยาไทย » รสหวานเย็น ขับปัสสาวะ

วิธีใช้ » ใช้เหง้าสดหรือแห้ง แก้อาการขับเบา ช่วยขับปัสสาวะโดยใช้เหง้าวันละ 1 กอบมือ (สดหนัก 200 - 250 กรัม แห้งใช้ 90 - 100กรัม ต้มกับน้ำดื่มวันละ 3 ครั้ง ก่อนอาหารครั้งละ 1 ถ้วยชา (ประมาณ 75 มิลลิลิตร)

คุณค่าทางอาหาร » สับปะรดรับประทานเป็นผลไม้ได้ดี มีคุณค่าทางโภชนาการมากมายเพราะมีเกลือแร่ วิตามินต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายของเราไม่น้อย น้ำสับปะรดเอาไปแช่เนื้อทำให้เนื้อนุ่มได้ด้วย ไม่ทำให้เปื่อยยุ่ยทำให้นุ่นกำลังดี ช่วยย่อยอาหารได้

Pineapple

The pineapple (Ananas comosus) is a tropical plant and fruit (multiple), probably native to Brazil or Paraguay. It is a tall (1–1.5 m) herbaceous perennial plant with 30 or more trough-shaped and pointed leaves 30–100 cm long, surrounding a thick stem. The leaves of the Smooth Cayenne cultivar mostly lack spines except at the leaf tip, but the Spanish and Queen cultivars have large spines along the leaf margins. Pineapples are the only bromeliad fruit in widespread cultivation.

The name

The name pineapple in English (or piña in Spanish) comes from the similarity of the fruit to a pine cone.
The word "pineapple", first recorded in 1398, was originally used to describe the reproductive organs of conifer trees (now termed pine cones). When European explorers discovered this tropical fruit, they called them "pineapples" (term first recorded in that sense in 1664) because it resembled what we know as pine cones. The term "pine cone" was first recorded in 1695 to replace the original meaning of "pineapple".[1]
In the scientific binomial Ananas comosus, ananas, the original name of the fruit, comes from the Tupi (Rio de Janeiro, Brazil) word for pineapple nanas, as recorded by André Thevenet in 1555 and comosus means "tufted" and refers to the stem of the fruit. Other members of the Ananas genus are often called pineapple as well by laymen.

Pomme de terre

La pomme de terre ou patate (fam./qc et français régional) est un tubercule produit par l'espèce Solanum tuberosum, appartenant à la famille des Solanacées. Il s'agit d'un des légumes les plus consommés en Europe, Amérique du Nord et Amérique du Sud. Introduite en Europe au XVIe siècle, ses qualités alimentaires ont d'abord été méconnues, et on ne savait trop comment la nommer. En France, on l'appelait souvent truffe ou truffole, formes conservées dans divers parlers régionaux, notamment en Roussillon ; mais on utilisait aussi le mot cartoufle, à rapprocher de l'allemand Kartoffel, ou tout simplement patate, terme également adopté par de nombreuses autres langues (anglais potato, espagnol et italien patata). Il semble que l'appellation pomme de terre ait été utilisée pour la première fois en 1762 par le botaniste Henri Louis Duhamel du Monceau. Outre ses vertus alimentaires, la pomme de terre est largement utilisée dans l'industrie, sa fécule ayant de multiples destinations.
Pomme de terre (expression figée qui constitue un nom composé) désigne aussi la plante elle-même.

Usage alimentaire

Les pommes de terre sont riches en glucides et contiennent des protéines, minéraux (en particulier du potassium et du calcium) et de la vitamine C (néanmoins, on trouve plus de vitamines C dans les pommes de terre qui viennent d'être récoltées). Elles sont peu caloriques (moins de 80 kilocalories pour 100 grammes du légume), sous réserve d'être accommodées sans excès de matière grasse (100 g de pomme de terres chips peuvent apporter plus de 500 kcal contre 80 pour 100 g de pommes de terre cuites à l'eau). Toutefois, elles présentent un index glycémique élevé (de 57 à 86), ce qui peut favoriser la prise de poids. Si on a hésité à les consommer jusqu’à la seconde moitié du XVIIIe siècle, elles ont depuis été accommodées de toutes les façons possibles, les grands classiques étant les frites, la purée, les pommes de terre bouillies (ou à l'anglaise), le potage poireaux-pommes de terre, les pommes sautées ou rissolées ou les salades composées. Français et Belges se disputent la paternité de la frite. Les Français la considèrent comme une création parisienne : des frites étaient vendues sur les ponts de Paris pendant la Révolution, d'où leur nom de pommes Pont-Neuf. Les Belges s'appuient sur un document de 1781 disant qu'on adorait faire frire les petits poissons de rivière, mais que, lorsqu'on n'en trouvait pas, on les remplaçait par des pommes de terre coupées de telle sorte qu'elles reproduisent la forme de ces poissons.

เอมี่ กลิ่นประทุม

ชื่อจริง: เอมิกา กลิ่นประทุม
ชื่อในวงการ: เอมี่ กลิ่นประทุม
ชื่อเล่น: เอมี่
วันเกิด: 8 กรกฎาคม 2525
น้ำหนัก/ส่วนสูง: 45 ก.ก / 164 ซ.ม.
สถานที่เกิด: อเมริกา
พี่น้อง: น้องชาย 2 คน
การศึกษา:ปริญญาตรี คณะศิลปศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นิสัยส่วนตัว: ร่าเริง พูดเก่ง
สีที่ชอบ: สีฟ้า
สัตว์เลี้ยง: สุนัข
ของสะสม: รองเท้า
งานอดิเรก: นวด Spa ออกกำลังกาย
สถานที่ท่องเที่ยว: กระบี่
ศิลปิน-ดาราที่ชื่นชอบ: นก สินจัย
ดนตรี-เพลง: แอม เสาวลักษณ์
กีฬา: ตีกอล์ฟ
ความสามารถพิเศษ: กอล์ฟ / เต้นแจ๊ส
อาหาร-ผลไม้ที่ชอบ: มะม่วง / ก๋วยเตี๋ยว
ผลงานละคร:ละครล่าสุด มดใสหัวใจซ่าส์ (เขตต์/มนัญญา/อติมา)

ละครอื่นๆ ดาวหลงฟ้าฯ / ทายาทอสูร / ดอกเบี้ยเคลียร์รัก / เงาปริศนา /

ลูกไม้หลากสี / แดนซ์ไม่เซ่อเลยเจอรัก / เพื่อนรัก เพื่อนร้าย / ฟ้าหินดินทราย
สเปคคนที่ชอบ: คนอารมณ์ดี จิตใจดี
มุมมองความรัก: ความรักทำให้มีพลัง
คติประจำใจ: ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ฝากความคิดถึง: เข้ามาเขียน เข้ามาคุยได้ที่ เว็บบอร์ดดารา

กุหลาบ

กุหลาบ มีชื่อวิทยาศาสตร์ Rosa hybrids ชื่อสามัญคือ กุหลาบ หรือ rose อยู่ในวงศ์: Rosaceae มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย

ความสำคัญทางเศรษฐกิจ

กุหลาบเป็นไม้ตัดดอกที่มีการปลูกเป็นการค้ากันแพร่หลายทั่วโลกมานานแล้ว กุหลาบเป็นไม้ตัดดอกที่มีการซื้อขาย เป็นอันดับหนึ่งในตลาดประมูลอัลสเมีย ประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นตลาดประมูลไม้ดอก ที่ใหญ่ที่สุดของโลก เมื่อ พ.ศ. 2542 มีการซื้อขายถึง 1,672 ล้านดอก และมักจะมียอดขายสูงสุดในประเทศต่าง ๆ เมื่อเปรียบเทียบกับไม้ดอกชนิดอื่น ๆ โดยประเทศที่ผลิตกุหลาบรายใหญ่ของโลกได้แก่ อิตาลี เนเธอร์แลนด์ สเปน สหรัฐอเมริกา โคลัมเบีย เอกวาดอร์ อิสราเอล เยอรมนี เคนยา ซิมบับเว เบลเยียม ฝรั่งเศส เม็กซิโก แทนซาเนีย และมาลาวี เป็นต้น
ปัจจุบันประเทศไทยมีพื้นที่ปลูกกุหลาบตัดดอกประมาณ 5,500 ไร่ กระจายอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศ แหล่งปลูกที่สำคัญได้แก่ เชียงใหม่ เชียงราย ตาก นครปฐม สมุทรสาคร ราชบุรี และกาญจนบุรี มีการขยายตัวของพื้นที่มากที่สุดใน อำเภอพบพระ จังหวัดตาก ซึ่งปัจจุบันประมาณว่ามีพื้นที่การผลิตถึง 3,000 ไร่ เนื่องจาก อ.พบพระ มีสภาพภูมิอากาศที่เหมาะสม พื้นที่ไม่สูงชัน และค่าจ้างแรงงานต่ำ (แรงงานต่างชาติ) การผลิตกุหลาบในประเทศไทยอาจแบ่งได้เป็น 2 ลักษณะคือ การผลิตกุหลาบในเชิงปริมาณ และการผลิตกุหลาบเชิงคุณภาพ การผลิตกุหลาบเชิงปริมาณ หมายถึงการปลูกกุหลาบในพื้นที่ขนาดใหญ่ หรือปลูกในพื้นที่ราบ ซึ่งจะให้ผลผลิตมีปริมาณมาก แต่ผลผลิตไม่ได้คุณภาพ เช่น ดอกและก้านมีขนาดเล็ก มีตำหนิจากโรคและแมลง หรือการขนส่ง อายุการปักแจกันสั้น ทำให้ราคาต่ำ การผลิตชนิดนี้ต้องอาศัยการผลิตในปริมาณมากเพื่อให้เกษตรกรอยู่ได้ ส่วนการผลิตกุหลาบในเชิงคุณภาพ นิยมปลูกในเขตภาคเหนือ และบนที่สูง โดยปลูกกุหลาบภายใต้โรงเรือนพลาสติก ในพื้นที่จำกัด มีการจัดการการผลิตและการปฏิบัติหลังการเก็บเกี่ยวที่ดี ใช้แรงงานที่ชำนาญ ทำให้กุหลาบที่ได้มีคุณภาพดี และปักแจกันได้นาน ตลาดของกุหลาบคุณภาพปานกลางถึงต่ำ (ตลาดล่าง) ในปัจจุบันถึงขั้นอิ่มตัว เกษตรกรขายได้ราคาต่ำมาก ส่วนตลาดของกุหลาบที่มีคุณภาพสูง (ตลาดบน) ผลผลิตในประเทศยังไม่เพียงพอ และขาดความต่อเนื่อง ทำให้ยังต้องนำเข้าดอกกุหลาบจากต่างประเทศ เช่น เนเธอร์แลนด์ และมาเลเซีย เป็นต้น
ประเทศไทยมีศักยภาพในการผลิตกุหลาบคุณภาพสูงอย่างต่อเนื่อง หากแต่จะต้องผลิตในพื้นที่ที่เหมาะสม คือพื้นที่สูงมากกว่า 800 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล หากปลูกในที่ราบจะได้คุณภาพดีในช่วงฤดูหนาวเท่านั้น ดังนั้นการผลิตกุหลาบมีแนวโน้มเพิ่มพื้นที่การผลิตบนที่สูงมากขึ้น

สภาพที่เหมาะสมในการปลูก

พื้นที่ปลูก ควรปลูกในที่ที่ระบายน้ำได้ดี มีความเป็นกรดเล็กน้อย พีเอ็ช ประมาณ 6-6.5 และได้แสงอย่างน้อย 6 ชั่วโมง อุณหภูมิ อุณหภูมิที่เหมาะสมในการเจริญของกุหลาบคือ กลางคืน 15-18 องศาเซลเซียส และกลางวัน 20-25 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นช่วงอุณหภูมิที่จะทำให้ได้ดอกที่มีคุณภาพดี และให้ผลผลิตสูง หากอุณหภูมิต่ำกว่า 15 องศาเซลเซียส การเจริญเติบโตและการออกดอกจะช้าอย่างมาก หากอุณหภูมิสูงกว่า 28 องศาเซลเซียส ควรให้มีความชื้นในอากาศ สูงเพื่อชลอการคายน้ำ ความชื้น ความชื้นสัมพัทธ์ที่เหมาะสมกับการเจริญของกุหลาบคือร้อยละ 70-80 แสง กุหลาบจะให้ผลผลิตสูง และดอกมีคุณภาพดี ถ้าความเข้มของแสงมาก และช่วงวันยาว

Strawberry

The strawberry (Fragaria) is a genus of plants in the family Rosaceae and the fruit of these plants. There are more than 20 named species and many hybrids and cultivars. The most common strawberries grown commercially are cultivars of the Garden strawberry, Fragaria × ananassa.

Morphology

The strawberry is an accessory fruit; that is, the fleshy part is derived not from the ovaries which are the "seeds" (actually achenes) but from the peg at the bottom of the hypanthium that held the ovaries. So from a technical standpoint, the seeds are the actual fruits of the plant, and the flesh of the strawberry is modified receptacle tissue. It is whitish-green as it develops and in most species turns red when ripe.

History

The typical modern strawberry, of the genus Fragaria, comes from the Americas, and is a hybrid of both North and South American varieties. Ironically, the crossbreeding was done in Europe to correct a mistake; the European horticulturists had only brought female South American plants, and were forced to cross them with the North American variety in order to get fruit and seeds.
Fragaria comes from "fragans", meaning odorous, referring to the perfumed flesh of the fruit. Madam Tallien, a great figure of the French Revolution, who was nicknamed Our Lady of Thermidor, used to take baths full of strawberries to keep the full radiance of her skin. Fontenelle, centenarian writer and gourmet of the 18th century, considered his long life was due to the strawberries he used to eat. Strawberries were considered poisonous in Argentina until the mid-nineteenth century.

Le Métro

Un métro, apocope du terme métropolitain lui-même abréviation de chemin de fer métropolitain, est un chemin de fer urbain souterrain le plus souvent, sur viaduc quelquefois, au sol rarement.
En 1981, le Comité des Métropolitains de l’UITP définit « le chemin de fer métropolitain » comme « un chemin de fer conçu pour constituer un réseau permettant le transport d’un grand nombre de voyageurs à l’intérieur d’une zone urbaine au moyen de véhicules sur rails avec contrôle externe, dans un espace totalement ou partiellement en tunnel et entièrement réservé à cet usage. »
La définition nord-américaine du métro est plus synthétique : c'est un transport public urbain de masse en mode guidé sur site propre intégral, sans croisement avec tout autre mode de transport ni accès piétonnier.

Histoire

Le premier métro fut celui de Londres (1863), tiré à l'origine par des locomotives à vapeur.
Sa construction fut décidée par la municipalité londonienne pour régler les énormes problèmes de circulation que connaissait la métropole à l'époque, avec ses 2,5 millions d'habitants sur 90 km2. Le problème était amplifié par la géographie urbaine de l'époque, riche en petites rues tortueuses.
Le premier tronçon faisait 6,5 km de long, et allait de Farringdon Street à Paddington. Le tunnel de ce premier métro fut constitué d'une tranchée couverte.
L'utilisation de la vapeur causait des problèmes importants de ventilation des tunnels, mais ce métro connut un grand succès populaire, et le nombre de lignes s'accrut assez rapidement.
En 1890 fut inaugurée la première ligne électrique, réglant le problème de la vapeur. Toutes les lignes du métro de Londres furent électrifiées entre 1890 et 1900.
Le premier métro continental européen fut celui d'Istanbul (« le Tünel ») en 1871, suivi de Budapest (1896). Le métro de Paris, dont la première ligne fut mise en service pour l'exposition universelle de 1900, était à traction électrique dès l'origine. Depuis, de nombreux autres réseaux ont été construits dans le monde.